WROCŁAW 25 listopada 2025 (wtorek)

Gmach główny PWT, Pl. Katedralny 1, sala nr 8

ORGANIZATORZY:

INSTYTUTY TEOLOGII SYSTEMATYCZNEJ Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu i Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

PROGRAM KONFERENCJI

9.15-14.00

9.15 Otwarcie konferencji: ks. prof. dr hab. Bogdan Ferdek, Dyrektor Instytutu Teologii Systematycznej PWT we Wrocławiu

I SESJA: moderuje: ks. dr hab. Paweł Kiejkowski, prof. UAM

9.30 -10.00

Wierzymy

1. w jednego Pana, Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, zrodzonego z Ojca jako Syn jedyny, to jest z istoty Ojca; Bóg z Boga, światłość ze światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego; (ks. Mariusz Kuciński, Akademia Kujawsko-Pomorska w Bydgoszczy, dyrektor Centrum Studiów Ratzingera)

10.00 – 10.30

2.      zrodzony, nie stworzony; (ks. Krzysztof Wolnica MSD Warszawa)

10.30 – 11.00

3.      że jest współistotny Ojcu (Leon Miodoński UWr)

11.00 – 11.30

4.      że przez niego wszystko się stało, zarówno na niebie jak i na ziemi; (Piotr Lorek EWST)

11.30-11.45 Przerwa

II sesja: moderuje: ks. dr hab. Mariusz Kuciński, prof.  Akademia Kujawsko-Pomorska w Bydgoszczy, dyrektor Centrum Studiów Ratzingera)

11.45-12.15.

5.      że dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił na ziemię i przybrał ciało, stał się człowiekiem, (Jacek Hadryś UAM)

12.15-12.45

6.       wycierpiał mękę i zmartwychwstał dnia trzeciego; (ks. Paweł Kiejkowski UAM)

12.45-13.15

7.      wstąpił na niebiosa, (ks. Bogdan Ferdek PWT)

13.15-13.45

8.      przyjdzie sądzić żywych i umarłych (ks. Janusz Królikowski UPJPII Kraków)

13.45 Zakończenie konferencji: ks. prof. dr hab. Jacek Hadryś,  kierownik Zakładu Teologii Systematycznej Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Z Nicejskiego Credo: wstąpił na niebiosa – Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς (Kai anelthonta eis tous ouranous)

Polski, prawosławny teolog Jerzy Klinger (1918-1976) stawia tezę, że tryumfem nicejskiego wyznania wiary jest Boże Narodzenie. Święto implikuje bowiem nauczanie symbolu, według którego „współistotny Ojcu […] dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił na ziemię i przybrał ciało”. Stawiam tezę, że również tryumfem nicejskiego wyznania wiary jest święto Wniebowstąpienia Pańskiego. Święto pojawia się w dzienniku pątniczki Egerii, która wspominając swą pielgrzymkę z lat 381–384 pisze, że w Ziemi Świętej Wniebowstąpienie obchodzono w dniu pięćdziesiątym wraz z Zesłaniem Ducha Świętego. Wniebowstąpienie powstało więc podobnie jak Boże Narodzenie po Soborze Nicejskim. Przedmiotem Bożego Narodzenia jest to, że „współistotny Ojcu […] zstąpił na ziemię i przybrał ciało, stał się człowiekiem”. Z kolei Wniebowstąpienie ukazuje, że współistotny Ojcu „wstąpił na niebiosa” z tym ciałem, które przybrał stając się człowiekiem.  Jest to największa promocja człowieka. Będący obrazem Boga człowiek wstępuje do swojego Pierwowzoru, czyli Boga. Z tego względu Wniebowstąpienie powinno być nawet bardziej świętowane niż Boże Narodzenie. Misja zbawienia człowieka, ze względu na którą współistotny Ojcu „zstąpił na ziemię i przybrał ciało, stał się człowiekiem”, zakończyła się powodzeniem. Człowiek, który utracił raj, zyskał coś więcej niż raj – niebo. Wniebowstąpienie Jezusa implikuje eschatologiczną antropologię, która rzuca światło na zbawionego człowieka. To, co stało się z człowieczeństwem Jezusa we Wniebowstąpieniu, stanie się ze zbawionym człowiekiem. Precyzyjnie wyraża to Leon XIV w Liście apostolskim: In unitate fidei: „chrystologiczne stwierdzenia wiary Soboru wpisane są w historię zbawienia między Bogiem a Jego stworzeniami”. Można dodać: Wniebowstąpienie Jezusa jest wypełnieniem historii zbawienia. Jak zatem to wypełnienie historii zbawienia wygląda od strony eschatologicznej antropologii?

Czytaj dalej „Chrystologia nicejskiego wyznania wiary, Krajowa konferencja naukowa z okazji 1700 – lecia CREDO NICEJSKIEGO, 25.11.2025”

11 grudnia minie setna rocznica publikacji encykliki Quas primas Piusa XI, w której papież ustanowił Święto Chrystusa Króla. To święto spróbujmy zrozumieć w świetle dzisiejszej Ewangelii i liturgii.

Ewangelia ukazuje Jezusa jako Króla, który przelewa krew za swoich poddanych. Jego królewska godność zostaje wyszydzona przez zgromadzony tłum i przywódców Izraela. Tylko łotr idzie pod prąd szydzącego tłumu i w Jezusie rozpoznaje Boga ponoszącego niezasłużoną karę. Na to wyznanie łotra Jezus odpowiada „po królewsku” – otwiera mu raj. Ten raj  – jak mówi dzisiejsza prefacja – jest królestwem prawdy i życia, świętości i łaski, sprawiedliwości, miłości i pokoju.

Najpotężniejsi władcy tej ziemi nie mogą dać takiego królestwa swoim poddanym. W praktyce oferują raczej zaprzeczenie tego królestwa: zamiast prawdy – kłamstwo propagandy, zamiast życia – wojenne pola śmierci, zamiast świętości – grzech bezbożności, zamiast łaski – finansowy ucisk, zamiast sprawiedliwości – dalsze bogacenie bogatych i ubożenie ubogich, zamiast miłości – nienawiść do tych, którzy nie wyznają „jedynie” słusznej ideologii, zamiast pokoju – kruchy rozejm jako przygotowanie do kolejnej wojny. A przy tym wszystkim obiecują „raj” na tej ziemi. Pius XI zdemaskował te raje w dwóch kolejnych encyklikach: Mit brennender Sorge i Divini Redemptoris. W pierwszej z nich demaskował iluzję raju w postaci Tysiącletniej Rzeszy dla „narodu panów”. Natomiast w drugiej – iluzję komunistycznego raju pod hasłem „każdemu według jego potrzeb”. Obydwa te rzekome raje – nazistowski i komunistyczny – okazały się nie tylko iluzją, ale też przyniosły ludzkości ocean przelanej krwi i łez.

Dzisiejsza liturgia nie tylko oddaje istotę królestwa Chrystusa za pomocą prefacji. Dzisiejsza liturgia słowami modlitwy dnia przypomina, że całe stworzenie ma służyć Chrystusowi Królowi.  Tydzień temu w modlitwie dnia prosiliśmy, abyśmy znajdowali radość w służbie Chrystusowi Królowi. Naszą służbą Chrystusowi Królowi jest liturgia, nazywana tradycyjnie „służbą Bożą”. Jest to kult, który oddajemy naszemu Królowi. Chrystus Król traktuje nas poważnie – przelał za nas swoją krew na krzyżu – dlatego i my powinniśmy poważnie traktować służbę Bożą. Nasz udział w niedzielnej liturgii nie może zależeć od pogody, humoru czy wygody. Nasza niedzielna służba Boża ma być wierna, pomimo naszej acedii. Acedia to stan wewnętrznego znużenia, zniechęcenia i apatii, szczególnie wobec Boga i tego, co związane jest z religią. Tomasz à Kempis, autor dziełka O naśladowaniu Chrystusa, wkłada w usta Chrystusa słowa: duch tego świata obiecuje rzeczy doczesne i mizerne, a ludzie skwapliwie mu służą, podczas gdy Ja obiecuje dobra wieczne i najwyższe, a serca ludzkie pozostają ociężałe i gnuśne. Wystarczy pomyśleć, z jaką gorliwością naziści służyli swojemu führerowi obiecującemu iluzję Tysiącletniej Rzeszy, a komuniści swoim sekretarzom generalnym obiecującym iluzję komunizmu. W tym świetle szczególnie mocno brzmią słowa Chrystusa, które przekazuje Tomasz à Kempis: „Któż tak gorliwie służy mi jak służą światu i panom jego? Dla lichego stanowiska obiega się kawał świata, dla życia wiecznego ledwie się krok zrobi”.

Dzisiejsza uroczystość niesie przesłanie: dla Chrystusa Króla to zbyt mało ledwie krok zrobić. Dla Chrystusa Króla trzeba zdobyć się na znajdowanie radości w Jego służbie. Przykładem takiej służby mogą być męczennicy z Meksyku i Hiszpani. W latach 1926–1929, czyli zaraz po ustanowieniu święta Chrystusa Króla masoni wywołali krwawe prześladowania katolików w Meksyku. Jednym z męczenników był José Sánchez del Río, który zginął w torturach wieku 14 lat. Jesgo ostatnimi słowami przed śmiercią był okrzyk: „Viva Cristo Rey!” („Niech żyje Chrystus Król!”). Z kolei w roku 1936 -1939 komuniści  krwawo prześladowali katolików w Hiszpani. M. in. rozstrzelali całe seminarium zakonu Klaretynów w Barbastro. W sumie rozstrzelano 39 kleryków, 9 przełożonych i 12 braci zakonnych. Oni również przed egzekucją wznosili okrzyki „Niech żyje Chrystus Król!”. Ci meksykańscy i hiszpańscy męczennicy Chrystusa Króla wzywają nas, abyśmy odrzucili acedię i służyli Chrystusowi Królowi. Dzisiejsza uroczystość Chrystusa Króla i setna rocznica encykliki Quas primas Piusa XI są więc wezwaniem, aby bardziej służyć Chrystusowi Królowi niż jakiejkolwiek ziemskiej ideologii, mało tego – znajdować radość w służbie Chrystusa Króla.